1. با توجه به تعریف «واجب بالذات»، «ممتنع بالذات» و «ممکن بالذات» می‌توان نتیجه گرفت که هر چه موجود است، یا واجب بالذات است، یا ممکن بالذات؛ زیرا هر شیئی که آن را تنها و با صرف نظر از شرایط دیگر در نظر بگیریم، یا وجود برایش ضروری است، یا عدم، یا هیچ کدام. پس هر شیئی یا واجب بالذات است، یا ممتنع بالذات، و یا ممکن بالذات. اما برای ممتنع بالذات، عدم ضروری است، و بنابراین، ممتنع بالذات هیچ گاه موجود نمی‌شود. پس هرچه وجود دارد، یا واجب بالذات است، یا ممکن بالذات.

2. بر اساس قانون «سنخیت علّی معلولی» و قانون «معیّت علّی معلولی»، علل وجودبخش که از معلول خود کامل‌ترند، ضرورتاً همراه آن موجودند.

3. با تکیه بر امتناع تسلسل این نتیجه به دست می‌آید که سلسله علّی‌ـ معلولی طولی نمی‌تواند نامتناهی باشد. علت فاعلی از جمله علل حقیقی است، و بنابراین، سلسله‌ای طولی متشکل از یک معلول و علت‌های آن که در آن، علت‌ها علت فاعلی باشند، نمی‌تواند نامتناهی باشد. این را اصطلاحاً «امتناع تسلسل در علل فاعلی» می‌گویند. همچنین با تکیه بر امتناع دور به دست می‌آید که ممکن نیست چیزی که چیزی دیگر از جهتی به آن نیازمند است، به همان چیز از همان جهت ـ بی‌واسطه یا باواسطه ـ نیازمند باشد. از آن رو که معلول در وجود خود به علت فاعلی نیازمند است، نتیجه می‌گیریم که ممکن نیست علت فاعلی در وجود به معلول خود ـ بی‌واسطه یا باواسطه ـ نیازمند باشد. این را اصطلاحاً «امتناع دور در علل فاعلی» می‌گویند.

4. مناط احتیاج معلول به علت، امکان ذاتی آن است؛ بنابراین اگر موجودی باشد که معلول نباشد و به علت نیاز نداشته باشد، دیگر ممکن نخواهد بود، بلکه واجب بالذات خواهد بود؛ زیرا هر موجودی یا ممکن بالذات است یا واجب بالذات.