با توجه به اينکه خداوند زماني، مکاني و جسماني نيست، مي‌توانيم نتيجه بگيريم که خداوند با هيچ موجودي رابطة زماني، مکاني و روابط جسماني ندارد. مثلاً با اينکه خداوند در هر زمان و در هر مکاني حاضر است، يا به عبارت ديگر، با همة موجودات زماني و مکاني همراه است، خود داراي زمان و مکان نيست، و بنا بر اين، نمي‌‌توان گفت در زماني پيش از زمان عالم جسماني موجود بوده، يا هم‌زمان با آنها موجود است؛ بالاتر از عالم جسماني، يا در کنار آن است؛ يا به بخشي از عالم جسماني نزديک‌تر و از بخشي از آن دورتر است؛ و از اجسام ديگر بزرگ‌تر يا سنگين‌تر است. خداوند از همة اين اوصاف و مشابه آنها منزّه است.

بنابراین، اگر گفته می‌شود خداوند همیشه و همه جا هست، بدین معنا نیست که زمان‌ها و مکان‌ها ظرف وجود اويند و وجود او در همة زمان‌ها و مکان‌ها پخش شده، و مثلاً بخشی از وجود او با بخشی از موجودات جسمانی همراه است و بخش دیگرش با موجودات دیگر؛ بلکه بدین معناست که وجود بسیط و تجزیه‌ناپذير و بی‌امتداد او بر همة عوالم و موجودات احاطه دارد.