«اراده» معانی مختلفی دارد که مهم‌ترین آنها دو معناست: اول، تصمیم گرفتن، و دوم، دوست داشتن و خواستن. اراده به معنای تصمیم گرفتن، در باره برخی موجودات مانند حیوانات و انسان‌ها به کار می‌رود. تصمیم حالتی نفسانی است که می‌توان آن را جزمْ شدنِ عزم، در پی سنجیدن جوانب مختلف کار، و زیاد شدن شوق، برای انجام دادن فعل معنا کرد. بنا بر این، پیش از تحقق آن، باید امور دیگری، مانند تصور، و تصدیق فایده فعل، و پیدا شدن شوق به انجام دادن آن کار تحقق یابد. پیداست که این معنا بر نوعی کمال دلالت دارد و نشان می‌دهد خواستِ فاعلِ تصمیم‌گیرنده در فعل او مؤثر است؛ اما این معنا ملازم با نوعی نقص در فاعل نیز هست؛ زیرا نشان می‌دهد که چنین کمالی در شرایطی پدید می‌آید و طبعاً بدون وجود آن شرایط، فاعل فاقد آن کمال است. بنا بر این، اراده به معنای تصمیم گرفتن را نمی‌توان به خدای کامل مطلق نسبت داد.