واژه «اله» در باره کسی به کار می‌رود که شایسته عبادت و پرستش باشد. مراد از پرستش یک موجود، اظهار خضوع مطلق در برابر او و اطاعت بی‌چون‌وچرا از اوامر و نواهی اوست، به گونه‌ای که خضوع در برابر او و لزوم اطاعت از او مستقل از هر چیز دیگر بوده، مستند به خضوع در برابر شخصی دیگر و فرمان‌بری از او نباشد. با توجه به ربوبیت تشریعی خداوند، یعنی اینکه نهایتاً اوست که حق تعیین قوانین و احکام لازم برای هدایت انسان را دارد، روشن می‌شود که تنها اوست که شایستگی عبادت دارد. بدین ترتیب، الوهیت نیز از اوصاف فعلی خداوند است که از رابطه او با مخلوقات، از این جهت که شایسته است آنها او را بپرستند به دست می‌آید.