یکی از اوصافی که به خدای متعال نسبت داده می‌شود، سخن گفتن است که از شئون ربوبیت الهی است. خداوند برای انتقال پیام و هدایت موجوداتی مانند انسان به سعادت و کمالشان، رابطه کلامی با برخی از آنها برقرار می‌کند. این رابطه ممکن است از طریق القای مقصود در نفس مخاطب، یا ایجاد مفهوم در ذهن او، یا ایجاد صوت قابل شنیدن برای وی، یا فرستادن لوح و نوشته‌ای مکتوب، و از طریق وسایط یا بدون هیچ واسطه‌ای صورت گیرد. با توجه به تعریف اوصاف ذاتی و فعلی، به‌آسانی می‌توان دریافت که سخن گفتن، به هر صورتی که باشد، از اوصاف فعلی است که باید برای انتزاع آن، مخاطبی را در نظر گرفت که مقصود گوینده را به صورتی دریابد. در واقع، این وصف، از رابطه بین خدا که می‌خواهد حقیقتی را بر کسی روشن سازد، با مخاطبی که آن حقیقت را درک می‌کند، انتزاع می‌شود. البته ممکن است کسی تکلم را به معنای قدرت بر سخن گفتن یا علم به مفاد سخن، به کار بَرد، که در این صورت، به اوصاف ذاتی قدرت یا علم خدا باز می‌گردد.