پرسشگری و کنجکاوی انسان از یک سو، و ناپایداری امور زندگی از سوی دیگر، پرسش از فلسفۀ آفرینش و هدف‌داری زندگی را فراروی آدمی قرار می‌دهد.

برخی افراد در مواجهه با شکست‌های پی‌درپی، زندگی در نظرشان تیره ‌و ‌تار و بی‌معنا می‌شود. نابسامانی‌های زمانه و شرایط نامساعد اجتماعی نیز موجب می‌شوند افرادی که از زندگی خود ناراضی‌اند، به اندیشه در بارۀ هدف آفرینش روی آورند. کسی که از کمترین امکانات رفاهی در زندگی بی‌بهره است و همواره با مشکلات اقتصادی، فرهنگی یا امنیتی دست به گریبان است، به‌ناچار از خود می‌پرسد حاصل این زندگی سراسر رنج و بدبختی چیست؟ و اساساً فلسفۀ آفرینش چیست و زندگی چه ارزشی دارد؟

همچنین باور به اینکه فرجام زندگی انسان مرگ و نیستی است، به صورت طبیعی موجب این پرسش می‌شود که آیا می‌توان زندگی هدفمندی را فرض کرد؟ اگر قرار است یک روز رخت از این سرای خاکی بربندیم، اصلاً چرا آمده‌ایم تا بدان وابسته شویم و سپس ناخواسته از آن کوچ داده شویم؟