خداوند کامل مطلق است و خودش را بالذات، و سایر موجودات را به تبع و به عنوان آثار کمال خویش دوست دارد. بنا بر این، هدف خداوند از آفرینش مخلوقات، حب او به آثار کمال ذاتش است.

با توجه به حکمت مطلق الهی، خداوند مجموع جهان خلقت را به‌ گونه‌ای می‌خواهد که بیشترین کمال از آن حاصل شود، و بر این اساس، جهان مطابق نظام احسن پدید آمده، یا به عبارت دیگر، هدف از آفرینش جهان، تحقق بیشترین کمال ممکن است.

در میان علل غائی آفرینش، پس از حب ذات، که علت غائىِ نخستینِ فعل آفرینش است، حب به آثار کمال ذات (موجودات ممکن) در درجۀ بعد قرار می‌گیرد، و همین حب به آثار ذات است که منشأ آفرینش سایر موجودات می‌شود. این حب اصالتاً به کامل‌ترین موجود ممکن تعلق می‌گیرد، و مقدمات به کمال رسیدن آن موجود، افزون بر آنکه خود می‌توانند اصالت داشته باشند، از آن جهت که مقدمه‌ای برای تحقق سایر موجودات‌اند، به تبع مطلوب قرار گرفته، آفریده می‌شوند. از باب مثال، چنان که حیوانات برای بقای خویش نیازمند گیاهان و درختانی باشند، معقول است که گیاهان و درختان به گونه‌ای آفریده شوند که به کمال حیوانات نیز کمک کنند. همچنین است نسبت آفرینش انسان با حیوانات؛ یعنی اگر کمال انسان متوقف بر وجود حیوانات باشد، آفرینش آنها به منظور رسیدن انسان به هدف مطلوبش حکیمانه است؛ زیرا معنا ندارد خدای متعال موجودی را با کمالات ممکنی بیافریند، ولی زمینه‌های لازم را برای رسیدن او به آن کمال فراهم نکند، حتی اگر لازم باشد جهانی را برای رسیدن آن موجود به کمال نهایی بیافریند.