دلیل عقلی برای اثبات ضرورت دین را می‌توان بدین گونه تقریر کرد:

1. انسان از ساحتی مجرد به نام روح یا نفس برخوردار است که حقیقت انسان را تشکیل می‌دهد.

2. با توجه به ضرورت حیات پس از مرگ، نفس باید باقی باشد. 

3. با توجه به مبانی هستی‌شناختی و انسان‌شناختی، هدف از آفرینش انسان، رسیدن به کمال حقیقی‌اش، یعنی قرب الهی است. 

4. انسان، با برخورداری از ویژگی اختیار و از طریق افعال اختیاری‌اش می‌تواند به این هدف دست یابد. 

5. افعال اختیاری تنها زمانی می‌توانند انسان را به هدف حقیقی برسانند که بر شناخت صحیح مبتنی باشند. توضیح این که، ظرف تحقق سعادت یا شقاوت کامل و نهایی انسان حیات ابدی است. به دلیل نامحدود بودن حیات اخروی و حرکت انسان به سوی کمال نهایی، نوع شناخت (صحیح یا ناصحیح) تأثیری اساسی در زندگی انسان دارد؛ به طوری که در صورت عدم برخورداری از شناختی صحیح، ممکن است به شقاوت ابدی و عواقب جبران‌ناپذیری بینجامد. پس انسان نیازمند شناخت راه رسیدن به سعادت است؛ راهی که بتواند شناخت‌های لازم را برای رسیدن به سعادت حقیقی فراهم کند.

نتیجه: برای هدایت انسان لازم است خداوند حکیم راه رسیدن به سعادت را در اختیار وی قرار دهد. از این ‌رو وجود دین امری ضروری است.