مدعا این است که قرآن به منزلۀ معجزۀ جاوید اسلام هرگز دستخوش تحریف لفظی نخواهد شد؛ به این معنا که نه چیزی بر آن افزوده، نه چیزی از آن کاسته می‌شود. ادله عقلی این مدعا عبارتند از:

الف. دلیل عقلی «اعجاز»: 

1. الف. اگر فرض کنیم مطلب تامی بر قرآن افزوده شده، بدان معناست که آوردن مثل قرآن، امکان‌پذیر بوده است؛ لیکن چنین فرضی با اعجاز قرآن و ناتوانی بشر از آوردن مثل آن، سازگار نیست. 

2. الف. اگر فرض کنیم تنها یک کلمه یا یک آیۀ کوتاه به قرآن افزوده شده باشد، لازمه‌اش این است که نظم سخن به ‌هم خورده و از صورت اصلی اعجاز‌آمیزش خارج شده باشد، و در این صورت، تقلید از قرآن و آوردن مانند همان بخش تحریف‌شده ممکن خواهد بود؛ چون نظم اعجاز‌آمیز عبارات قرآنی، به انتخاب کلمات و حروف نیز بستگی دارد و با دگرگونی آنها، قرآن این حالت اعجازآمیز را از دست می‌دهد. پس با همان دلیل معجزه بودن قرآن، محفوظ بودن آن از زیادت نیز ثابت می‌شود.

3. الف. با دلیل اعجاز، کم شدن کلمات یا جملات قرآن، که موجب خروج کتاب از حالت اعجاز می‌گردد، نفی می‌شود.

 نکته: البته کم نشدن یک سورۀ کامل یا یک مطلب تام، به گونه‌ای ‌که موجب خارج شدن بقیۀ آیات از حالت اعجاز نباشد، نیازمند دلیلی دیگر است، که با ادلۀ نقلی می‌توان آن را نیز اثبات کرد. به بیان دیگر، وقتی با دلیل عقلی اثبات کردیم که چیزی بر قرآن کریم افزوده نشده و قرآنِ موجود از جانب خدای متعال است، در این صورت با استناد به آیات آن، می‌توان کاسته نشدن از قرآن را نیز اثبات کرد.

ب. متواتر بودن  قرآن فعلی: قرآن حاضر به‌تواتر، به صورت‌های گوناگونی از جمله حفظ قرآن، قرائت مستمر آن و کتابت، از نسل‌های پیشین به نسل‌های بعد منتقل شده است. به عبارت دیگر، در تمام عصرها و نسل‌ها، گروه‌های زیادی صدور همین قرآن فعلی را از پیامبر نقل کرده‌اند. اهتمام به حفظ قرآن به طوری بوده است که در طول تاریخ اسلام تلاش‌های فراوانی برای حفظ عدد آیات و حروف آن و نیز قرائت‌های قرآن کریم صورت گرفته است. بر همین اساس مسلمانان بر این باورند که قرآن بی‌کم‌وکاست از عصر پیامبر به دست آنان رسیده است.