یکی از آیاتی که بر جامعیت دین اسلام دلالت دارد، آیۀ 89 سورۀ نحل است: «وَنَزَّلْنا عَلَيْکَ الْکِتابَ تِبْياناً لِکُلِّ شَىْءٍ»؛ «این کتاب را که بیانگر هر چیزی است، بر تو نازل کردیم». بر اساس این آیۀ نورانی، قرآن کریم «تبیان» همۀ امور است. البته مراد از «بیان هر چیز» آن نیست که همۀ مسائل بشری در قرآن مطرح شده، بلکه مرادْ مسائل مربوط به هدایت انسان است؛ چون قرآن کریم کتاب هدایت است. به عبارت دیگر، از آنجا که شأن قرآن هدایت مردم است، مراد از «کل شیء» در آیه، هر امری است که به هدایت مردم مربوط می‌شود؛ یعنی نیازهای مردم را در باب مبدأ، معاد، اخلاق و قوانین الهی برآورده می‌سازد.

همچنین آیۀ 38 سورۀ انعام می‌فرماید: ما فَرَّطْنا فِى الْکِتابِ مِنْ شَىْءٍ؛ «ما در کتاب بیان هیچ چیز را از قلم نینداخته‌ایم». از آنجا که قرآن کریم کتابی است که برای هدایت مردم از طریق بیان حقایق و معارف نازل شده، لازم است در آن، همۀ امور مربوط به سعادت حقیقی انسان بیان شده باشد.

روایات بسیاری نیز به جامعیت اسلام اشاره کرده‌اند. برای مثال، پیامبر گرامی اسلام در خطابۀ حجةالوداع به مردم فرمودند: يَا أَيُّهَا النَّاسُ، وَاللهِ مَا مِنْ شَىْ‏ءٍ يُقَرِّبُکُمْ مِنَ الْجَنَّةِ ويُبَاعِدُکُمْ مِنَ النَّارِ إِلاَّ وقَدْ أَمَرْتُکُمْ بِهِ. وَمَا مِنْ شَىْ‏ءٍ يُقَرِّبُکُمْ مِنَ النَّارِ وَيُبَاعِدُکُمْ مِنَ الْجَنَّةِ إِلاَّ وَقَدْ نَهَيْتُکُمْ عَنْهُ‏؛( محمد‌ بن‌ یعقوب کلینی، الکافی، ج2، ص74)  «ای مردم، به خدا سوگند من شما را به هر آنچه به بهشت نزدیک و از جهنم دورتان می‌کند امر کردم، و از هر آنچه شما را به جهنم نزدیک و از بهشت دور می‌‌سازد، نهی کردم».