بر اساس حقیقت توحید، همۀ عالم، از جمله انسان، تحت مالکیت مطلق خداوند متعال است. بر اساس عین‌الربط بودن و فقر وجودی انسان نسبت به خدای متعال، آدمی هیچ گونه استقلالی از خود ندارد و همۀ شئون زندگی او باید بر اساس رضایت الهی سامان یابد. از سوی دیگر، از آنجا که انسان برای کسب سعادت حقیقی (قرب الهی) آفریده شده است، همة افعال اختیاری می‌توانند زمینۀ تحقق این هدف را فراهم سازند. بر این اساس، محدود کردن دین به امور فردی و واگذاشتن امور اجتماعی به خود انسان‌ها خلاف توحید، و مانع تحقق هدف اصلی انسان است. وقتی همۀ امور تحت حاکمیت الهی هستند، چگونه می‌توان بخشی مهم از حیات انسان، یعنی افعال اجتماعی او را که بخش عمدۀ زندگی‌اش را تشکیل می‌دهند، از دایرۀ حاکمیت الهی خارج دانست؟ در نتیجه لازمۀ جهان‌بینی توحیدی، تعبد مطلق (هم در امور فردی و هم اجتماعی) در برابر خدای متعال است.