اخلاق جمع خُلْق و خُلُق است و در لغت، به صفات پایدار نفسانی (ملکات) اطلاق می‌شود؛ صفاتی که صاحب آن قابل ستایش یا نکوهش باشد. مثلاً اگر کسی اهل سخاوت، گذشت و فداکاری باشد، در بیان اخلاق او همین ویژگی‌های شایسته را ذکر می‌کنند، و صفاتی مانند ستمگری، دروغ‌گویی و خیانت‌کاری نیز از جمله خلق‌هاي ناشایسته به ‌شمار مي‌آيند.