غیر واقع‌گرایان معیار ارزش را امری غیر واقعی می‌دانند و هر صفت اکتسابی یا کار اختیاری را به سلیقة فرد، خواست جمع یا دستور کسی وابسته می‌دانند. از سوی دیگر، در مباحث معرفت‌شناسی وابسته بودن معرفت به شرایطی از قبیل سلیقة فرد، خواست جمع یا دستور و درخواست کسی را نسبیت معرفت‌شناختی نامیدیم. بدین ترتیب، غیر واقع‌گرایان نسبیت معرفت‌شناختی را در گزاره‌های اخلاقی می‌پذیرند و معتقدند اعتبار گزاره‌های اخلاقی به شرایط یادشده وابسته است.

در مقابل، واقع‌گرایان با واقعی دانستن معیار ارزش، هر صفت اکتسابی یا کار اختیاری را بر اساس آن معیار واقعی ارزیابی می‌کنند. پس اعتبار گزاره‌های اخلاقی از دیدگاه واقع‌گرایان به سلیقه، خواست جمع یا دستور کسی وابسته نیست، و اگر گزاره‌های اخلاقی قیود و شرایطی هم داشته باشند، این قیود و شرایط واقعی‌اند. پس، از دیدگاه واقع‌گرایانْ گزاره‌های اخلاقی، از جهت معرفت‌شناختی، مطلق‌اند.