برخی لذت‌گرایان همة انواع لذت را دارای ارزش برابر نمی‌دانند و لذت‌هاي روحي، مانند آرامش خاطر را از لذت‌هاي جسمي و شهواني برتر مي‌شمارند.

برتر دانستن برخی انواع لذت، مانند لذت روحی، با لذت‌گرایی، که خود لذت را دارای ارزش ذاتی می‌داند، منافات دارد. گویا کسانی که میان انواع لذت فرق نهاده‌اند، به این نکتة مهم توجه کرده‌اند که همة انواع لذتْ ارزش یک‌سان ندارند، و مثلاً نمی‌توان لذت حاصل از شکم‌پرستی را در ردیف لذت علم‌آموزی قرار داد و صرفاً هر يک را که لذت بیشتر و شدیدتری داشت ترجیح داد. اما اگر لذت ارزش ذاتی داشته باشد، هیچ معیاری فراتر از آن وجود ندارد که بتواند برتری چیزی را بر چیزی دیگر نشان دهد. بنا بر این، مطابق معیار لذت‌گرایان، نباید میان انواع لذت فرقی نهاد، بلکه باید دید در هر مورد، کدام لذت بیشتر و شدیدتر است؛ خواه جسمی باشد و خواه روحی.