در قرآن كريم، براي اشاره به مطلوب اصلي و ارزش ذاتي، واژه‌هاي «سعادت»، «فلاح»و «فوز» به كار رفته‌اند. فلاح به معناي رستگاري است و كسي كه با تلاش خود موانع را از سر راه سعادت برداشته و به كمال حقيقي خود رسيده، رستگار است. قرآن از سويي كساني را كه وجود خويش را از پليدي پيراسته‌اند، مُفلِح و رستگار مي‌خواند، و از سوي ديگر، فلاح را غايت كارهاي نيك انسان مي‌شمارد. فوز نيز به ‌معناي كاميابي و دستيابي به مطلوب است. قرآن غايت كارهاي نيك را سعادت، فلاح و فوز مي‌داند؛ اما براي اين امور، غايت ديگري ذكر نمي‌كند. 

در قرآن، «تقوا» صفتی است که نشانِ كمال انسان به ‌طور کلی است. افراد باتقوا به فوز،فلاح،سرانجامِ نيك، بهشت جاودان و جوار خداوند متعال دست مي‌يابند، و انسان‌ها بر حسب درجة تقواشان نزد خدا گرامي‌اند بنا بر اين درجة تقواي هر كس، همان درجة قرب او به خداست.